ಸ್ಪೂರ್ತಿ, ಕುಮ್ಮಕ್ಕು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕವನ

ನನ್ನೆಲ್ಲ ಕವನಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯ ಚಿಲುಮೆಯಾದೆ

ಆ ಘೋರ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಹಬೆಯಾದೆ

ಸ್ಪಂದಿಸದೆ ಹೋದಾಗ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನೀನು ಭಾವನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿವೆ

ಒದ್ದಾಡಿ ಹೋದೆ ನೀ ಸುಮ್ಮನಿರುವಿಕೆ ಕಂಡು

ಬರೆಯದೆ ಹೋದೆ ನಾ ಕವನವ

ಕೇಳೆಂದಿದೆ ಎನ್ನ ಮನ ಏನು ನಿನ್ನ ತಗಾಧೆ ಎಂದು.....?

ಬಾರದೆ ಬರೆದೆ ಗೆಳೆಯನ ಕುಮ್ಮಕ್ಕಿನಿಂದ

ಬರೆದು ಬರಿದಾಗುವಾಸೆ ನಿನ್ನ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಸ್ಪರ್ಷದಿಂದ

ಆಗಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಬಂಧ ಚರಣ-ಪಲ್ಲವಿಗಳ ಅನುಬಂದ

ಆಗದಿರಲಿಯದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಹುಲ್ಲು-ಮಂಜಿನ ಸಂಬಂಧ

ಮತ್ತಾಗಲಿಯದು ಕವಿ-ಸಹೃದಯರ ಸಂಬಂಧ

ಆದಿ-ಅಂತ್ಯ ನೀನಾಗಿರಲು ನನಗೇಕೆ ಬೇರೆಯ ನಂಟು

ನಿನ್ನ ಮುದ್ದು ಮೊಗ ಜೊತೆಗಿರಲು ನನಗೆ ನೀನೆ ನಿಘಂಟು

ಈ ನಂಟಿನಂಟಲಿ ಕಮಟು-ಗಿಮಟು, ಒರಟು-ಮರಟು ಬಂದಾಗ ಬಿಡು ನೀ ನಗುವಿನ ಬಾಣವೊಂದು

ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವೆ ಬರಿದಾಗುವವರೆಗೂ ಅದನ್ನೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು

ಯಾಕೆ ? ನೀನಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ ನನ್ನ ಕವನದ ತಳಹದಿ ನಿನ್ನ ನಗು ಎಂದು.